W 2015 roku utworzono Muzeum Piaśnickie w Wejherowie. Niedługo później podjęto prace koncepcyjne nad wystawą stałą muzeum, którą otwarto dla publiczności w 2023 roku. W sali P8 dedykowanej ofiarom zbrodni publikowane są na monitorze dotykowym nazwiska 871 osób zamordowanych w Lesie Piaśnickim. Autorami treści merytorycznych wystawy byli ówcześni pracownicy muzeum, konsultantami dr hab. Monika Tomkiewicz, dr hab. Grzegorz Bębnik, dr Bogusław Breza, dr Marcin Szerle, a recenzentami prof. dr hab. Bogdan Chrzanowski i dr hab. Piotr Niwiński.
Od 2011 roku Instytut Pamięci Narodowej w Gdańsku – Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Gdańsku prowadzi wielowątkowe Śledztwo w sprawie masowych zabójstw obywateli polskich dokonanych jesienią 1939 roku w Piaśnicy koło Wejherowa (S 56.2011.Zn). Oczekujemy, że w wyniku przeprowadzonego śledztwa zostanie podana możliwie wiarygodna liczba osób zamordowanych w Lesie Piaśnickim oraz możliwie pełna identyfikacja ofiar: mieszkańców Pomorza Gdańskiego, pacjentów niemieckich i polskich szpitali psychiatrycznych oraz pasażerów transportów kolejowych z III Rzeszy.
Po II wojnie światowej opinii publicznej podawano nieopartą na faktach, lecz do dzisiaj funkcjonującą w powszechnym obiegu liczbę ofiar jako „12-14 tys. Polaków”. Starania pierwszej badaczki zbrodni piaśnickiej Barbary Bojarskiej o urealnienie tej liczby do ok. 2 tys. polskich ofiar spotkały się z oporem PRL owskiej cenzury i zablokowaniem druku monografii. Z kolei w wyniku śledztwa prowadzonego obecnie przez IPN udało się do tej pory ustalić około 1300 nazwisk ofiar przywiezionych z terenu III Rzeszy (głównie z zakładów dla osób psychicznie chorych) i około 1200 nazwisk Polaków z Pomorza Gdańskiego, rozstrzelanych w Lasach Piaśnickich. Lista ta jest nadal nieudostępniana ze względu na trwające postępowanie. Tym bardziej oczekiwane jest otwarcie prokuratorskiej szafy i publikacja nowej, aktualnej monografii zbrodni piaśnickiej z imienną listą ofiar.
O skali zbrodni piaśnickiej świadczą nie liczby, lecz brutalnie przerwane życia konkretnych ludzi: ojców i matek, synów i córek, braci i sióstr. Na skutek rasistowskiej i nazistowskiej polityki eksterminacji skierowanej przeciwko warstwie przywódczej i inteligenckiej narodu polskiego oraz eugenicznej polityki wykluczającej ze społeczeństwa Niemiec osoby psychicznie chore – ludzie ci stanęli nad wykopanymi w lesie masowymi grobami, gdzie ich życie zakończyła straszliwa męczeńska śmierć.
Cześć Ich pamięci!
