Urodzony 14 grudnia 1873 r. w Rudkach k. Sambora (zabór austriacki) na dzisiejszej Ukrainie.
Doktor praw Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Sędzia grodzki, zastępca prokuratora, sędzia okręgowy w Samborze i Stryju (1910-1913). Zaangażowany w działalność Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”.
W czasie I wojny światowej służył jako oficer w armii austriacko-węgierskiej. Uczestniczył w walkach przeciw armii rosyjskiej w Karpatach Wschodnich (1914-1915). Następnie był sędzią w Austriackim Sądzie Wojskowym przy Dowództwie Okręgu Etapowego w Pińczowie (1916) oraz Okręgowym Wojskowym Sądzie w Sarajewie (1917). W Sarajewie współorganizował oddział Wojska Polskiego, który po przybyciu do Krakowa stawił się do dyspozycji polskich władz wojskowych (1918). Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej (1919-1921). Służbę wojskową zakończył w stopniu majora.
Żonaty z Marią z d. Lorenc (zm. 1984 r., Waszyngton). Mieli syna Stanisława (1920-2010) urodzonego w Sanoku.
W 1921 r. osiadł wraz z rodziną w Wejherowie. Pracował na stanowisku naczelnika Sądu Grodzkiego. Był przewodniczącym Rady Miasta. W latach 1929-1932 pełnił funkcję komisarycznego burmistrza Wejherowa. W 1929 r. dzięki jego działaniom zawarto umowę na budowę linii wysokiego napięcia z Gdyni do Wejherowa. W 1931 r. sprowadził do miasta Batalion Morski. W latach 1932-1939 posiadał własną kancelarię adwokacką przy ul. 3 Maja 3.
Był członkiem Polskiego Związku Zachodniego i przewodniczącym Powiatowego Komitetu Obrony Powietrznej Państwa. Wraz z rodziną mieszkał w willi przy ul. Prezydenta Wilsona 11 (obecna ul. Ofiar Piaśnicy).
Znajdował się na liście gończej Polaków (Sonderfahndungsbuch Polen). Aresztowano go 8 września 1939 r. i osadzono w więzieniu przy ul. Schießstange w Gdańsku (dziś Areszt Śledczy przy ul. Kurkowej). Zamordowany w Lasach Piaśnickich najprawdopodobniej 11 listopada 1939 r.
Rozpoznany przez syna Stanisława podczas ekshumacji w 1946 r. Pochowany w Wejherowie na tzw. Starym Cmentarzu (sektor D).
