W październiku 1946 roku w Lasach Piaśnickich przeprowadzono ekshumację masowych grobów. Organizatorami ekshumacji były dwie komisje: Komisja Ekshumacyjna powołana przez oddział wejherowski Polskiego Związku Zachodniego w Wejherowie pod kierownictwem Leona Prusińskiego oraz Komisja Sądowo Lekarska po przewodnictwem sędziego Antoniego Zachariasiewicza – przewodniczącego Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Niemieckich w Gdańsku.
W trakcie prac zbadano 27 grobów. Dwa z nich zawierały 305 zwłok, które wydobyto i ułożono między drzewami, udostępniając je do identyfikacji zainteresowanym rodzinom. W protokole ekshumacji przekazanym do akt Głównej Komisji Badań Zbrodni Niemieckich w Polsce odnotowano wówczas 55 zwłok ofiar rozpoznanych przez bliskich. W ten sposób ustalono pierwszą listę ofiar zbrodni piaśnickiej.
Listę tę opublikował dziesięć lat później Władysław Sasinowski w opracowaniu pt. Piaśnica 1939-1944, wydanej nakładem Komitetu Budowy Pomnika Ofiarom Piaśnicy w Wejherowie w 1956 roku.
Oprócz tego autor zamieścił listę 225 nazwisk osób z terenu ówczesnego województwa gdańskiego, prawdopodobnie zamordowanych w Lesie Piaśnickim w latach 1939-1940, zestawioną na podstawie zeznań świadków oraz kwestionariuszy strat wojennych znajdujących się w aktach byłego (zlikwidowanego przez władze w 1950 roku) oddziału wejherowskiego Polskiego Związku Zachodniego w Wejherowie. Sasinowski opatrzył listę komentarzem informującym, iż z braku materiałów dowodowych zawiera ona znikomą część nazwisk, które udało się zidentyfikować i może zawierać nieścisłe dane personalne. Lista 225 osób nie powiela również (poza 9 nazwiskami) wspomnianej powyżej liczby 55 osób zidentyfikowanych podczas ekshumacji. Tak więc łącznie, na opublikowanych: liście 55 osób rozpoznanych przez rodziny w 1946 roku i na liście 216 osób ustalonych na podstawie kwestionariuszy i zeznań, Władysław Sasinowski wymienił 271 ofiar zbrodni piaśnickiej.
