Urodził się 12 lipca 1877 r. w Hlubočec (kraj morawsko-śląski, dzisiejsze Czechy). Jego ojciec Leopold by leśniczym.
Józef Wilczek uczył się w czteroklasowej szkole ludowej w Hrabstivi (1883-1887) i Państwowym Gimnazjum w Opawie (1887-1892). Był adiunktem leśnym przy Zarządzie Lasów w Výškovicach (1892-1895). W latach 1895-1898 zastępował chorego ojca w lasach hr. Sedlnickiego.
Ożenił się 25 listopada 1899 r. w Wadowicach z Emilią Zwolińską, z którą miał czworo dzieci: Olgę (1900), Romana (1901), Rudolfa (1903) i Otylię (1909).
W 1907 r. uczestniczył w trzy miesięcznym kursie przygotowawczym przy Wyższej Szkole Lasowej we Lwowie i zdał po nim egzamin. Pracował u Janusza hr. Tyszkiewicza (powiat Gródek Jagielloński w latach 1910-1911), następnie w lasach Czarna – dóbr Witkowice (1911), w dobrach Czudec u Aleksandry Uznańskiej (1912-1914), w dobrach Chorzelów u Szczepana hr. Tarnowskiego (1914 1918), dobrach księcia Pawła Sapiehy w Mostach Wielkich (1918-1920).
Na początku 1919 r. aresztowany przez rząd Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej i postawiony przed sądem wojennym za tworzenie polskich bojówek, przechowywanie broni i amunicji oraz za wysyłanie ochotników, w tym dwóch swoich małoletnich synów Romana i Rudolfa, do armii polskiej w ramach wojny polsko-ukraińskiej. Następnie został wywieziony do Krasnego i Tarnopola. Przebywał tam do wkroczenia wojsk polskich na początku czerwca 1919 r. Po powrocie z Tarnopola został mianowany komendantem miejscowej Straży Obywatelskiej na froncie bolszewickim.
Następnie ponownie podjął pracę jako leśniczy najpierw w Leśnictwie Buchwald w Nadleśnictwie Chylonia (1921), a potem w Leśnictwie Luzino (od kwietnia 1921).
W dniu 2 maja 1929 r. Dyrektor Lasów Państwowych w Toruniu przyznał mu prawo do medalu ,,Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości”.
W Luzinie uznawany był za wielkiego patriotę i społecznika. Należał do Polskiego Związku Zachodniego. Był komendantem Związku Strzeleckiego. Pełnił służbę na posterunku informacji wojskowej. Współzakładał Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży i Towarzystwo Czytelni Ludowych.
W dniu 10 października 1939 r. został aresztowany przez Gestapo. Przebywał w więzieniu w Wejherowie. Później zaś w siedzibie Gestapo w Gdańsku przy ul. Nowe Ogrody.
Najprawdopodobniej wraz z grupą Polaków wywieziony bezpośrednio do Lasów Piaśnickich, gdzie został zamordowany 11 listopada 1939 r.
