Urodził się w Kowalewie Pomorskim k. Torunia (zabór pruski). Syn Feliksa (ur. 1863) i Joanny z d. Wiśniewskiej (1868-1939). Jego ojciec był blacharzem. Miał siedmioro rodzeństwa: Władysława (ur. 1896), Wanda (ur. 1897), Józef (1898-1960), Helena (ur. 1902), Feliks (1903-1985, inżynier i konstruktor, prezydent miasta Poznania w 1945 r.), Anna (ur. 1904), Alfon (1906-1979, dyrektor szpitala ortopedycznego w Poznaniu).
Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Toruniu (1919). Studiował również we Francji w Dijon. Odbył służbę wojskową w Wojsku Polskim, do rezerwy przeszedł w stopniu porucznika.
Po rozpoczęciu pracy w Pomorskim Krajowym Zakładzie dla Głuchoniemych osiadł w Wejherowie (1921). Działał w Towarzystwie Nauczycieli Szkół dla Głuchoniemych, należał do Polskiego Związku Zachodniego, Związku Nauczycielstwa Polskiego oraz Związku Weteranów Powstań Narodowych. Był członkiem Towarzystwa Czytelni Ludowych.
Poślubił w 1927 r. Elżbietę z d. Stark (1908-2008). Mieli dwoje dzieci: Kornelię po mężu Jaroszewicz-Fabijanowska (1928-2019) i Jana.
Aresztowany przez Niemców w październiku 1939 r. Osadzony w wejherowskim więzieniu. Zamordowany w Lasach Piaśnickich najprawdopodobniej 11 listopada 1939 r.
Rozpoznany w trakcie powojennych ekshumacji (1946) przez żonę. Pochowany na cmentarzu parafialny w Wejherowie Śmiechowie (sektor 18, rząd 1).
