Urodził się 6 września 1897 r. w rodzinnym majątku w Łężycach k. Rumi (zabór pruski). Jego rodzicami był Marian (1859-1937) i Eufrozyna z d. Malotka-Trzebiatowska (1865-1928). Miał dwanaścioro rodzeństwa: Edmunda (1888-1939), Józefa (1889-1916; zginął w Rumuni), Salomeę (ur./zm. 1891), Jana (1892-1915; zginął w Ypres w Belgii), Anielę po mężu Kurowską (1894-1943), Zofię po mężu Skwiercz (1896-1956), Helenę po mężu Radtke (1899-1965), Wiktora (ur. 1900-1972; adwokat w Gdyni), Łucję po mężu Priss (1902-1981), Mariana (1904-1924), Pawła (ur./zm. 1905), Apolonię po mężu Pinno (1906-1996).
Ukończył szkołę elementarną w Łęczycach, a następnie Gimnazjum Klasyczne w Wejherowie (1908-1914). We wrześniu 1914 r. zaciągnął się do pruskiego wojska i rozpoczął służbę w 9. Pułku Strzelców Konnych w Insterburgu (pol. Wystruć, obecnie: Czerniachowsk). Następnie przeniesiono go do Poczdamu. Potem trafił do 8. Brygady Dragonów, która walczyła na froncie rosyjskim. W 1918 r. zwolniony ze służby wojskowej, powrócił do rodzinnych Łęczyc.
W lipcu 1919 r. wyruszył do Torunia, gdzie zaciągnął się do Wojska Polskiego. Najpierw służył w 63. Toruńskim Pułku Piechoty, a następnie w 4. Pułku Ułanów Pomorskich w Grudziądzu. Został odznaczony Orderem Virtuti Militari 5 klasy oraz Krzyżem Walecznym.
W marcu 1922 r. rozstał się z czynną służbą wojskową i wrócił do rodzinnego majątku. Najpierw wybrano go na sołtysa Łężyc, a następnie otrzymał nominację na wójta gminy Rumia Zagórze (1933).
Aresztowany 12 września 1939 r., początkowo więziony był w gmachu sądu na Placu Konstytucji w Gdyni. Następnie przewieziony do wejherowskiego więzienia. Zamordowany w Lasach Piaśnickich.
W trakcie ekshumacji w 1946 r. rozpoznany przez żonę. Pochowany na cmentarzu w Rumi.
