Urodził się w Czerlejnie k. Poznania (zabór pruski). Jego rodzicami był Wojciech (1862-1940) i Stanisława z d. Grass (1866-1913). Jego ojciec był nauczycielem, kierownikiem szkoły w Tulcach. Miał trzy siostry: Irenę po mężu Niedopytalską (1889-1977), Urszulę po mężu Pudelską (1897-1988) oraz Felicję po mężu Waźbińską (1900-1989).
W czasie I wojny światowej walczył jako ochotnik w Legionach Polskich. Był uczestnikiem walk o granice odradzającej się Polski (1918-1921). W latach 1923-1924 pełnił obowiązki dowódcy I batalionu 68 pułku piechoty. W 1926 r. awansowany do stopnia majora. W 1928 r. został dowódcą II batalionu 41. Suwalskiego Pułku Piechoty. W 1932 r. przeniesiony do Dęblina, gdzie objął stanowisko komendanta garnizonu. Rok później przeszedł w stan spoczynku.
W 1930 r. poślubił Monikę z d. Drewa [Drywa] (1906-1954). Nowożeńcy zamieszkali w Dęblinie. Mieli córkę Marię po mężu Wierzbicką (1932-2005) oraz syna Wojciecha (1937).
W 1933 roku, w wieku 38 lat, przeszedł na emeryturę. Nie wiadomo do końca, dlaczego podjął taką decyzję. Z relacji jego córki Marii Wierzbickiej wynika, iż tłem do podjęcia decyzji był spór pomiędzy nim a ludźmi popierającymi przewrót majowy marszałka Piłsudskiego w 1926 roku. Jego żona nie chciała, aby pozostawał on w kręgach wojskowych. Postanowili się wyprowadzić. Początkowo chcieli osiedlić się w Poznańskiem, myśleli również o Gdyni. Ostatecznie w 1935 roku zamieszkali w Wejherowie. Początkowo zamieszkali w kamienicy przy obecnej ulicy 3 Maja, później w pobliżu rynku, a od około 1938 roku w domu, gdzie przez wiele lat znajdowała się apteka „Zielona”.
W 1935 roku objął stanowisko wójta gminy Wejherowo-Wieś. Był aktywnym działaczem Polskiego Związku Zachodniego. Pełnił funkcję wiceprezesa Ochotniczej Straży Pożarnej w Wejherowie.
W sierpniu 1938 roku Edward Łakomy towarzyszył prezydentowi Ignacemu Mościckiemu podczas jego oficjalnej wizyty na polowaniu nad Jeziorem Żarnowieckim. W rzeczywistości wydarzenie to miało charakter manifestacji politycznej, która miała dowieść znaczenia Nadola jako kluczowego ośrodka polskości na lewym brzegu jeziora, stanowiącego wówczas linię graniczną między Rzecząpospolitą Polską a Rzeszą Niemiecką. Edward Łakomy uczestniczył w tym spotkaniu jako major rezerwy, reprezentant samorządu w Wejherowie oraz członek Polskiego Związku Zachodniego.
Pierwsze dni września 1939 roku Edward Łakomy spędził głównie na terenie swojej gminy. Po raz ostatni opuścił dom 9 września, po czym przemieszczał się przez Gniewowo i Redę do Gdyni. Tam został aresztowany przez niemiecką żandarmerię – miał na sobie bryczesy i cywilnej marynarkę oraz oświadczył, że jest cywilem. Niemcy dali mu wybór miejsca osadzenia między Gdynią a Wejherowem. Łakomy wybrał Wejherowo, chcąc być bliżej rodziny.
Gdy trafił do wejherowskiego więzienia, jego żona podjęła próby uwolnienia go, zbierając wśród znajomych Niemców podpisy pod petycją. Choć pojawiła się pogłoska o przygotowywanym zwolnieniu, Łakomy pozostał w celi, a następnego dnia sprawę przejęło gestapo. Podczas przesłuchań odmówił podpisania Volkslisty, w wyniku czego zyskał status zakładnika.
Niedługo potem został przeniesiony do obozu przejściowego dla mężczyzn na placu Etapu Emigracyjnego w Gdyni-Grabówku. Oficjalnie jako aresztowany figurował tam od 26 października 1939 roku. Następnie, 31 października, wywieziono go do więzienia przy ul. Schießstange w Gdańsku (dzisiejszy Areszt Śledczy przy ul. Kurkowej).
Podczas pobytu w gdańskim areszcie Łakomy zdołał przesłać rodzinie trzy kartki napisane po niemiecku. W ostatniej wiadomości sugerował, że jako żołnierz spodziewa się wywiezienia do obozu jenieckiego. Żona Monika odwiedziła go w Gdańsku dwa lub trzy razy, przynosząc mu – zgodnie z prośbą – bieliznę i żywność (Niemcy przyjęli jednak tylko odzież). Ostatnie widzenie miało miejsce w tygodniu poprzedzającym egzekucję.
W piątek, 10 listopada, Edward Łakomy został ponownie przetransportowany do więzienia w Wejherowie. Świadek widział go wówczas w ciężarówce, gdy dawał znak (pokazywał palcem na skroń), sygnalizując, że jest w pełni świadomy swojego tragicznego położenia.
Następnego dnia, w sobotę, 11 listopada 1939 roku, został wywieziony do Lasów Piaśnickich i tam zamordowany (według relacji stało się to około godziny dwunastej w południe). Godzinę po egzekucji żona majora, która udała się w pobliże wejherowskiego więzienia, dowiedziała się od jednego ze strażników o wywiezieniu męża do Piaśnicy.
Rozpoznany przez żonę w trakcie ekshumacji w 1946. Pochowany na Starym Cmentarzu w Wejherowie (sektor D).
